Peacher's

ไม่คิดมาก่อนว่าจะต้องพิมพ์อะไรแบบนี้.....อีกครั้ง

เหมือนกับว่าทุกครั้งที่มีเรื่องเสียใจ เจ็บปวด ฉันก็จะเริ่มเขียนบันทึกเพื่อระบายมันออกมา......

วันนี้ คนที่ฉันรักห้าคน บอกว่าจะหยุดทำงานร่วมกันเสียแล้ว ถึงฉันจะไม่เข้าใจคำว่า 

(休止 หยุดชั่วคราว)ที่พวกเค้าหมายถึง แต่ฉันก็เข้าใจดีว่าต่อไปนี้Tohoshinki จะไม่ทำงานร่วมกัน

....อย่างไม่มีกำหนด หรือถ้าเป็นคำพูดของคนอื่นๆ ก็คงจะพูดว่า แยกวง ยุบวงอย่างเป็นทางการล่ะมั้ง

แต่ขอร้องเถอะค่ะเพื่อนๆ หรือใครก้ตามที่ได้อ่านบันทึกนี้ หรือรู้จักผู้หญิงอ้วนๆคนนี้

อย่าได้พูดคำนี้ให้เราได้ยินเลย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้เลยได้ยิ่งดี..... 

เพราะแค่เท่าที่ฉันรู้สึกอยู่ตอนนี้ มันก็ยากที่จะทำใจเกินพอแล้ว

บางคนอาจจะเห็นว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระของวัยรุ่นคนนึง ก็แค่ศิลปิน ก็แค่นักร้อง จะอะไรกันนักหนา 

แต่คุณก็ต้องมีช่วงเวลาแบบนี้เหมือนกันสักครั้งหนึ่งไม่ใช่หรอคะ.... ที่จะชื่นชอบ ชื่นชมกับอะไรสักอย่าง

และมีความสุขไปกับสิ่งนั้น ตามยุคสมัยและช่วงวัยของคุณ




สำหรับฉัน.....ฉันใช้เวลาในการรัก ติดตามและทุ่มเทไปกับพวกเค้าจนทุกวันนี้ก็ปีที่ 5 เข้าปีที่ 6 แล้ว 

และวันนี้ก็เป็นวันที่ฉันรู้สึกว่าทุกๆอย่างมันพังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา ชา.......ไปทั้งหัวใจ

ฉันพูดไม่ได้ ว่าไม่เคยเสียใจที่รักพวกเค้า เพราะสิ่งที่ฉันกำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้ 

มันคงจะเป็นอะไรที่เรียกได้แบบนั้นไม่สิ มันยิ่งกว่าคำนั้นเสียด้วยซ้ำ

แต่ตลอดเวลาที่ฉันรักพวกเค้านั้น มันก็ช่างเป็นเวลาที่สวยงามและมีความสุขเหลือเกิน 

นี่จะถือเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนกันได้ไหมนะ

เด็กบ้านนอกคนนึง ลูกสาวชาวสวนแบมือขอตังค์พ่อแม่ใช้ไปวันๆคนนึง 

รู้จักทำงานเก็บเงินซื้อซีดี ซื้อตั๋วคอนเสริต หรืออะไรก็ตามที่อยากได้ขึ้นมาก็เพราะพวกเค้า 

เหนื่อย.... ท้อกับงานแค่ไหน แต่ก็เรียนรู้ที่จะอดทนเพื่อที่จะได้เจอหน้า 

ได้ดูคอนฯ หรือได้ซื้อของที่อยากได้ด้วยตัวของตัวเอง 

ต้องขอบคุณพวกเค้าจริงๆที่สอนให้ฉันได้รับรู้ถึงสิ่งเหล่านั้น 


ที่คนเค้าพูดกันว่ารักมาก...ก็เจ็บมาก ก็เสียใจมาก ฉันเข้าใจดี และไม่ได้เพิ่งเข้าใจวันนี้หรือแค่ครั้งนี้เท่านั้น 

แต่ตอนนี้ฉันกำลังเริ่มรู้สึกว่าไม่ว่าอะไรก็ตามที่มันอยู่ในหัวใจของฉัน ระยะนี้ค่อยๆเริ่มจากฉันไปเรื่อยๆ 

จนฉันเริ่มท้อแท้ 

เอาเถิด.... ถึงอย่างไร ชีวิตมันก็ต้องดำเนินกันต่อไป

ฉันเอง ก็ต้องมีชีวิตของฉันต่อ ต้องก้าวต่อไปข้างหน้า มีความสุขกับอนาคตต่อไป 

ถึงแม้ว่า ณ ตอนนี้มันจะรู้สึก เจ็บปวดแค่ไหน ได้แต่บอกตัวเองว่า ไม่เป็นไรหรอก ไม่ตายซะหน่อย 

หยุดเถิด พอซะที ตั้งใจเรียนให้มากขึ้น รักตัวเอง ให้เวลากับตัวเองให้มากขึ้น 

ตอนนี้ฉันเองก็คิดได้เพียงเท่านี้...จริงๆ และจะลองพยามกับมันดู

(สู้ว้อยพีชเชอร์!!!)

แต่หากว่าคุณเคยได้ใช้เวลากับอะไรสักอย่างหลายๆปี 

อยู่กับมันจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันแล้วหล่ะก็ 

การตัดใจจากถอยหลังออกมา เป็นสิ่งที่ทำยากเหลือเกิน....จริงๆ 

ถ้าไม่ถอยออกมาก็หยุดเสียเถิดตัวฉัน...

อย่าถลำให้มันลึกไปกว่านี้เลย เพราะหากให้เจ็บอีกครั้ง ไม่รู้ว่ามันจะร้ายแรงกว่านี้อีกเท่าไหร่



-------------------------------------------------------------------

ถึงบุคคลที่รักทั้งห้าของฉัน..... ถึงแม้พวกคุณเลือกที่จะไม่ก้าวเดินด้วยกันอีกต่อไปแล้ว 

ฉันก็ได้แต่หวังว่า พวกคุณคงจะมีความสุขกับเส้นทางที่แต่ละคนเลือก 

และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขต่อไป ถึงวันนี้ฉันจะเจ็บ จะเสียใจ แต่ฉันก็รู้ดีว่าพวกคุณเองก็คงเสียใจไม่แพ้ฉัน 

การจากลาของพวกคุณนั้น ฉันเชื่อว่ามันไม่ได้เกิดจากความขัดแย้งในมิตรภาพของพวกคุณ 

และก็ขอบคุณ ที่รักษาคำพูดที่ว่า"ถ้าไม่ใช่ห้าคน ก็ไม่ใช่ทงบังชินกิ" 

หากในวันข้างหน้า พวกคุณได้กลับมาร้องเพลงด้วยกัน ยืนบนเวทีด้วยกันอีก 

ฉันเองก็จะยังคงเป็นแฟนเพลง เป็นแฟนคลับของพวกคุณอีก เอ๊ะ ไม่ใช่สิ 

เพราะตอนนี้ฉันก็จะยังคงเป็นแคสซิโอเปียของพวกคุณต่อไป และจะเป็นตลอดไป.....

แต่ไม่ผิดใช่ไหมคะ ถ้าพวกคุณขอพัก ฉันเองก็คงจะขอพักบ้างเยียวยาหัวใจของฉัน

เพื่อในสักวันข้างหน้าจะได้ยิ้มต่อไปอย่างมีความสุข

ขอบคุณที่เป็นส่วนหนึ่งของความประทับใจดีๆในช่วงวัยหนึ่งของฉัน 

อย่างน้อย....ต่อไปฉันก็จะได้เล่าให้ลูกหลานฟังได้ เหมือนกับที่พ่อเคยเป็นแฟนเพลงของแกรนด์เอ๊กซ์ 

เหมือนกับที่แม่เป็นแฟนของพิงค์แพนเตอร์

ว่า.... ฉันเป็นแคสซิโอเปีย เป็นแฟนคลับกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดในโลก 

เป็นแฟนเพลงของเทพเจ้าแห่งโลกตะวันออก เป็นอีกคนหนึ่งที่รัก "ทงบังชินกิ/โทโฮชินกิ" จากใจจริง